Genetycznie uwarunkowana agresja – mit czy ostrzeżenie

Na psy bojowe wciąż trwa nagonka. Choć wobec ludzi najczęściej agresywne bywają różnego rodzaju mieszańce, a w dalszej kolejności jamniki, owczarki niemieckie oraz rottweilery (właściwie raczej psy w typie tych ras, rozmnażane bez kontroli przez pseudohodowców), najchętniej o wszelkie zło tego świata obwiniamy amstaffy, pit bulle, bullterriery oraz inne psy wyhodowane do walk.

(fot. flickr.com/johnsy/CC 2.0/at/ndw/)

To nie ma sensu. Po pierwsze rasa oznacza tylko skłonności w danym kierunku. Na przykład border collie ma bardzo silny instynkt pasienia, który łatwo w nim będzie rozwinąć i pielęgnować, flat błyskawicznie nauczy się aportowania, a doberman przy odrobinie dobrych chęci ze strony przewodnika zabłyśnie na pokazie sportów obronnych.

Tak samo rasy stworzone do walk psów mają naturalnie uwarunkowaną chęć do bójki z przedstawicielami własnego gatunku. Co nie zmienia faktu, że oparta na pozytywnych bodźcach socjalizacja oraz trening posłuszeństwa wydobędą z takiego psa fantastycznego towarzysza, kochającego ludzi i przynajmniej tolerującego inne czworonogi.

Krwawa rola

Owszem, agresja jest z samego założenia niebezpieczna i jeśli nauczymy danego konkretnego psa agresywnych zachowań – na przykład polowania na koty czy inne mniejsze zwierzęta, rzucania się do psów, do innych ludzi, wreszcie aktywnej obrony terytorium zamiast ostrzegania przewodnika o zbliżającym się intruzie – taki pies w nowych, nieznanych sytuacjach zawsze może być zagrożeniem. Dlatego trzeba go stale kontrolować.