Norweski leśny

drukuj A A A
fotka wielkość : Duży
typ futra : Pół długowłosy
kraj pochodzenia : Norwegia
charakter: Inteligentny, posłuszny, towarzyski.

. Rasa została po raz pierwszy uznana przez stowarzyszenia hodowców w roku 1997 i cały czas zachowuje swoje pierwotne cechy

Pochodzenie

Norweski kot leśny od wieków pojawiał się w skandynawskich legendach jako duże zwierze, z długim, grubym ogonem. Zgodnie z mitologią nordycką, najpotężniejszy z bogów – Thor, nie miał na tyle siły, by go unieść, a Rydwan Freyi (bogini miłości i płodności) ciągnęły właśnie te silne koty. Chociaż powszechnie uważa się, że kot leśny pochodzi z Norwegii, możliwe jest, że Wikingowie w XIII wieku przywieźli kilka okazów z Azji Mniejszej do łowienia szczurów na statkach. W warunkach skandynawskich rozwinęło się grube, podwójnie izolowane i odporne na wodę futro kotów norweskich, zwiększyły się ich waga i wzrost. Około 1930 roku norwescy hodowcy rozpoczęli program selekcji, aby zachować tę rasę. Ostatecznie zastała uznana w roku 1972, a pierwszy klub jej hodowców pojawił się w 1975 r. Organizacja FIFe uznała norweskiego kota leśnego w roku 1977. Szwecja może poszczycić się najwyższą jego populacją. Rasa ta odnosi duże sukcesy na wystawach.

Wygląd

Jest to duży, dobrze zbudowany kot, o dużych kościach. Ma trójkątną głowę o długim, prostym profilu. Szerokie uszy zakończone są kępami futra; kępy futra porastają także wewnętrzną stronę uszu. Bystre, świecące oczy są duże, szeroko otwarte, lekko skośne; mogą mieć różne kolory, niezależnie od umaszczenia szaty. Kot ten ma długie kończyny, przy czym tylne są dłuższe niż przednie. Także ogon jest długi, a przy poruszaniu sprawia wrażenie grzebienia. Średniej długości sierść ma wełniany podszerstek, pokryty lśniącym futrem, które nie przepuszcza wody. Na tylnych kończynach występują „portki”, natomiast w okresie zimy pojawia się charakterystyczna kryza. Występują niemal wszystkie możliwe umaszczenia, stale też pojawiają się nowe.

Warto wiedzieć

To niezwykle zwinny i muskularny kot, który uwielbia wspinaczkę. Samopoczucie poprawia mu bliski kontakt z naturą np. dostęp do dużego ogrodu. Wówczas jego sierść osiąga pełen wymiar piękna. Jeżeli nasz koci przyjaciel skazany jest na warunki mieszkaniowe, trzeba zapewnić mu specjalne drapaki i konstrukcję do wspinaczki. Regularne szczotkowanie i pielęgnacja futra pozwalają na utrzymanie lśniącej, zdrowej sierści i zapobiegają powstawaniu supłów. Podczas linienia (koty leśne obficie tracą sierść) wymagane jest codzienne szczotkowanie.



oceń
7
0
Podziel się
 

Opinie

Ten materiał nie ma jeszcze żadnej opinii. Twoja może być pierwsza!

Ulubieńcy Tv